Afscheid nemen is niet zo makkelijk. Niet voor werknemers, maar ook niet voor werkgevers. Beide partijen ontbreekt het soms aan lef. Aan werknemers kant hoor ik vaak de argumenten; “Ik weet wat ik heb, niet wat ik krijg.  Ik weet zeker dat ik dan terugga in salaris. Het is wel makkelijk, zo dichtbij huis. Ik krijg binnenkort een nieuwe manager, dan wordt het vast wel beter…..”  Herken je jezelf in deze argumenten? En hoor je jezelf ook regelmatig klagen over je baas, die ander die voorrang heeft gekregen bij een promotie, je taken die veranderen en die je niet leuk meer vindt?

Maar als je je eerlijk afvraagt wat je naast mopperen er aan doet? Wat is dan je antwoord? Hoogstwaarschijnlijk nee. Want als je wel in actie bent gekomen, mopper je al niet meer. Dan onderneem je activiteiten om jouw situatie te veranderen. Simpelweg omdat je inziet dat je kunt wachten tot die manager vertrekt, maar dat je dan waarschijnlijk de spreekwoordelijke ons weegt. En een overwogen keuze voor een leuke, nieuwe functie nog altijd een goed salaris kan betekenen. En je weet inderdaad wat je hebt, maar ooit ben je hier ook begonnen zonder te weten hoe het zou zijn. Aangezien je jezelf meeneemt naar een nieuwe omgeving, heb je daar zelf heel wat invloed op.

Ook aan werkgeverskant kost het vaak moeite om afscheid te nemen. Je bent bijvoorbeeld ontevreden over een slecht functionerende werknemer, of een werknemer die de sfeer verziekt. Maar je treedt niet op of verbindt geen consequenties hieraan. Dat betekent namelijk een gesprek aangaan waarin je ongetwijfeld te maken krijgt met weerstand en allerlei negatieve emoties. Of je bedenkt dat die werknemer kostwinnaar is en al zo lang in dienst. Maar dat kan nooit een reden zijn om iemand aan te houden.

De situatie veranderen vraagt van beide partijen moed. Soms blijkt de sprong naar ander werk niet zo heel groot. De meeste werknemers die ik spreek en die de sprong uiteindelijk wagen, al dan niet gedwongen, berichten vrijwel altijd na een periode dat ze blij zijn. En dat ze de stap veel eerder hadden moeten zetten. Dat bewust bezig zijn met werk en actie te ondernemen, er voor kan zorgen dat je werkplezier toeneemt. Dat je vitaal kunt blijven tot aan je pensioen.

Hetzelfde geldt overigens voor werkgevers. Ga dat gesprek aan; soms valt er een last van de schouders van beide partijen. En blijkt ook je werknemer blij te zijn dat er gezamenlijk en in goed overleg naar een oplossing kan worden toegewerkt. Het einde van het jaar is in zicht. Voor vrijwel iedereen een moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Ik ben benieuwd wat jouw goede voornemens zijn!