Begin juni ben ik op een tuinenreis geweest. Tuinenreis? Ik voel de fronsende blikken al…Maar lees vooral verder. Tijdens deze georganiseerde reis bezochten we met een groep van 20 tuinfreaks in vier dagen zeven tuinen  Kent en Sussex. In twee gevallen betrof het een tuin bij een particuliere woning. En dat waren zeker geen kleine stadstuinen! Een droom voor mij en voor mijn reisgenoten…

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik zeker bij de tuinen van particulieren de passie zag  die deze mensen voor hun tuin hebben. Dat merkten we aan alles; aan hun wijze van vertellen over de tuin, de interesse en kennis in planten, bloemen en alles dat leeft en op hun tuin afkwam. Alhoewel Mr. McGrath toch aangaf dat de konijnen die zijn moestuin belaagden, als stoofvlees in de pan eindigden…..En mooi om te zien dat niemand het werken in de tuin als werk ziet maar als een levenswerk dat plezier en energie gaf. En ik schrijf dit ook omdat ik mijn eigen passie voor tuinieren vaak toepasselijk vind voor mijn loopbaan.

Mijn eigen tuin is een postzegel vergeleken met de tuinen die ik zag. Het is wel een tuin waarin veel te zien is. Bloemen, planten en struiken. Maar ook allerlei vogels, insecten, vlinders en andere kleine dieren vinden er hun weg. In elk seizoen is er wel wat te zien. In de zeven jaar dat wij er nu wonen (het was een kale vlakte na de oplevering van ons nieuwbouwhuis) is er veel veranderd. Er is gras opgeofferd aan plantenborders, soms kwam een plant na de winter nooit meer terug, sommigen bleken zo brutaal te woekeren dat ik ze rigoureus heb verwijderd.

Het is net mijn loopbaan; soms wordt je wel eens teleurgesteld, maar alles wat aandacht krijgt groeit! Keuzes zorgen ervoor dat het totaal nog beter en mooier wordt. En soms is iemand zo opdringerig dat je een rigoureuze keuze moet maken. En dan heb ik nog niet eens de verrassingen genoemd; zo maar een cadeautje (in de tuin gekomen door een merel of de wind) dat je krijgt in de vorm van een nieuw contact, een mooie opdracht of een beloning voor hard werken.

Ik ben geen hovenier geworden of tuinarchitect. Maar als ik door mijn tuin loop na een dag werken kom ik als vanzelf tot rust. Het groen om mij heen, het gezoem van een hommel of het zingen van een merel werkt uitermate ontspannend. Met mijn handen in de aarde zorgt letterlijk voor aarding en het relativeren. Mijn innerlijke batterij laadt zich op voor de volgende werkdag.

Ben jij op zoek naar een goede balans in je leven? Vraag je je af hoe jij jouw batterij goed of beter kunt opladen? Neem contact met mij op en ik vertel je graag over de mogelijkheden.